www.dansdewereldstaatooknietstil.nl

Kasten leeg en koelkast gevuld waar je niets mee kan als je geen ingredienten kan krijgen die erbij horen. Ik begin me dan nu toch eindelijk wat ongemakkelijk te voelen: de actie ‘niet naar de supermarkt’ is te zien in mijn huis, de koelkast en in de kastjes.

 

Lees verder op hetkanwel.net

De producten bij de middenstand bevallen me wel. Het was even zoeken naar al ‘mijn’ produkten in het begin, maar nu na twee weken geen supermarkt kan ik niet anders zeggen dan dat ik het nog steeds leuk vind, dat moeite doen voor mijn eten. Natuurlijk, sommige spullen zijn gewoon echt niet te krijgen op andere plekken, dingen die ik echt heel lekker vind. Vlokken bijvoorbeeld, of Bolletje crackers.

 

Lees meer op hetkanWel.

Mijn ongemakkelijke actie, geen supermarkt, begint eigenlijk best te wennen. Precies het doel natuurlijk van deze hele maand, om gewoontes te veranderen. Eraan toegevoegd zijn inmiddels niet vloeken en niet ‘zomaar’ de televisie aanzetten. Die eerste is al bijna gewend - ik vloek niet zo heel veel, de tweede is moeilijk. Niet het aanzetten om echt iets te kijken wat je wil zien, maar het uitzetten als dat afgelopen is, heel lastig!

 

Lees verder op http://www.hetkanwel.net/2009/11/08/ongemakkelijke-actie-hebberig/

Ik bouw op dit moment een zeer innige relatie op met de middstanders bij mij in de buurt. Mijn ongemakkelijke actie. De supermarktdrempel kom ik niet meer over en mijn boodschapjes komen dertig dagen lang van slager, groenteboer, eco-winkel, winkeltjes van Sinkel en wat nog maar meer niet onder ‘grootgrutter’ verstaan wordt.Ik bouw op dit moment een zeer innige relatie op met de middstanders bij mij in de buurt. Mijn ongemakkelijke actie. De supermarktdrempel kom ik niet meer over en mijn boodschapjes komen dertig dagen lang van slager, groenteboer, eco-winkel, winkeltjes van Sinkel en wat nog maar meer niet onder ‘grootgrutter’ verstaan wordt.

 

Lees verder op: http://www.hetkanwel.net/2009/11/05/ongemakkelijke-actie-wil-je-een-stukje-worst/

De Dutch Bloggies zijn de jaarlijkse verkiezingen voor de beste weblogs van Nederlandstalig grondgebied en worden georganiseerd door de Stichting Dutch Bloggies. Naast de uitreiking voor Beste Weblog van 2009, zijn er vijftien categorieën met telkens tien weblogs die kans maken op een Dutch Bloggie. Overbodig om te zeggen dat elke weblog van Nederland deze prijs wil winnen. Of op z’n minst genomineerd wil worden.

Ik was al een tijdje niet echt online geweest, dus vanmiddag maakte ik maar weer even mijn rondje. Op Twitter aangekomen zag ik een felicitatie aan mijn adres omdat hetkanWel genomineerd is voor een Dutch Bloggie. Ik kon het bijna niet geloven en ben naar de website van Dutch Bloggies gegaan. Binnen twee seconden zag ik het rood op wit: hetkanWel.net is genomineerd voor een Dutch Bloggie in de categorie ‘Beste lifestyle weblog’. Wij zijn natuurlijk allemaal hartstikke blij en trots!

De Dutch Bloggies worden uitgereikt op dinsdag, 1 december 2009 in de Haagse popzaal Paard van Troje. Iedereen die dat wil, kan de uitreiking gratis bezoeken. De jury zal daar bekendmaken welke weblogs in iedere categorie zijn doorgedrongen tot de shortlist van vijf, waarna de winnaars worden bekendgemaakt. De tijd van nagelbijten is aangebroken…

www.hetkanwel.net

en mijn persoonlijke reactie: WHAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH!

De afgelopen weken was het was stil naar buiten, maar mijn hoofd draaide overuren. Elke dag kwamen er ideeen bij. Natuurlijk vooral in de file, op de fiets, tijdens gesprekken, op momenten dat het helemaal niet handig is om het op te schrijven. Mijn hoofd was vandaag zo vol, er kon niets meer bij. Ik heb een groot stuk karton gekocht en ben gaan schrijven. Een uur lang. Alleen maar gedachten, flarden, kleine en grote plannen, goede en minder goede ideeen, passende en nog-niet-passende onderdelen op een rij gezet. Voelt lekker, kan ik eindelijk weer andere dingen bedenken en doen.

 

Ken je dat? Opruimwoede. Of meer opruimzin, want er komt geen woede of boosheid aan te pas bij mij. Zo tegen de winter aan, verruilen bij mij alle zomerjasjes aan de kapstok weer met de winterjassen die netjes waren opgeborgen in de kast. En dan kijk ik ook altijd even naar de rest. Hele stapels liggen er weer klaar voor de kledingbak (de lelijke), creatieve nichtjes (ben er op uitgekeken) of de vermaakbak (heej, als ik dat er nu eens mee doe...). Het geeft een opgeruimd gevoel.

 

Eigenlijk houd ik helemaal niet van dingen weggooien. Er zitten altijd herinneringetjes aan zo'n truitje, broek of shirt. Hoe blij ik ook ben dat het opruimt, het geeft me ook een beetje een weemoedig gevoel. Zelfs mijn sokken gaan met moeite naar de stapel weg te gooien kleertjes.

 

Een ding is dan wel weer leuk... de nieuwe collecties liggen in de winkel en ik heb weer plaats voor nieuwe spullen. Tralala.

Ik koos vandaag de kortste rij bij het tankstation. Dat dacht ik tenminste. Voor mij stond een auto van een groot Duits merk. Een auto met een man ernaast, die zich duidelijk al verveelde en ongeduldig heen en weer stond te wippen. Het leek wel alsof hij bijna klaar was met tanken. Ik krijg dat namelijk ook, als de teller bijna de veertig raakt en ik weet dat er nog maar een paar liter bij kan, wil ik ineens zo snel mogelijk weg bij zo'n station.

 

Deze man bleef maar heen en weer gaan. En hij bleef maar tanken. Het hield niet op. Ik zag 30, 33. Bijna klaar? Toen zag ik 40, 42. Nou, kan niet lang meer duren. Een minuut later keek ik nog eens. Inmiddels bleken alle andere rijen sneller. 70, 71, 72. Mijn hemel, ik had het kunnen weten, die man heeft een mammoettank in zijn auto liggen! Bij 82, ja hoor, hij sloeg af. Ik in de startblokken (zijn bijrijder stond al bij de kassa te wachten), maar nee, meneer vond dat dit niet genoeg liters waren. Hij begon met het afvullen van zijn tank op de befaamde steeds-een-beetje-meer-manier. Afslaan, proberen, afslaan, proberen, afslaan, afslaan, afslaan. Beteuterd kijken. Klaar.

Nee! Hij pakte een 5liter jerrycan en begon die te vullen. Die was zo vol. Gelukkig maar ;)

Ik was iedereen nog wat foto's verschuldigd van mijn vakantie op Mauritius en de dagen ervoor in Zuid-Afrika. Alles staat op Facebook. Klik hieronder voor de verschillende mappen.

 

 

Eisenlijstje aan een auto:

 

- regensensor

- achteruitrijsensor

- cruisecontrol

- een stoel die niet &#%$ zit

- kluis

- fatsoenlijke airco (als in: ik drijf niet weg)

- carkit

- NAVIGATIE

- iPod-aansluiting, niet te vergeten

- diesel, geen benzine

- een 12V-aansluiting in de achterbak voor mijn laders

- last but not least: ruimte voor mijn 'kantoorartikelen'

 

Ik moest vanmorgen mijn auto wegbrengen. Mijn 'thuis' voor overdag, mijn kantoor, mijn alles als ik aan het werk ben. En sjees, ik weet het, ik ben een verwend mens met al die extra opties op mijn eigen auto, maar wat heeft een verkoper ze allemaal nodig. Telefoon was halverwege de dag leeg. Laptop ook. De helft van de straten kan ik niet vinden. Ik ben minstens tien keer afgeslagen bij het 'vlot' wegrijden (ohja, die kóppeling en het gas tegelíjk!) en tja, ik drijf weg, zelfs 'I'm nuts'-stand van de blower is niet toereikend.

 

Dus: zie je een Kia Cee'd achteruitrijden, optrekken, afslaan, met iemand die telefoneert met een headset en altijd op zoek is naar de weg. Ik ben het!

IRRITAAANT! Er zijn weinig dingen zo hinderlijk als een vlieg die de weg kwijt is. Zeker als deze ook nog een centimeter doorsnee is en als een soort ongeleid, zwart, klein kanonskogeltje door de woonkamer vliegt. Hij is binnen gekomen, dus denk ik: 'Dan kom je er toch ook zelf wel weer uit?'. Waarschijnlijk niet.

 

Ik verbaas me altijd over de beestjes die ik binnen heb. Spinnen zijn eng, muggen moeten snel naar de muggenhemel, maar de rest wordt door mij niet zo snel verjaagd of gedood. Als het even kan, vang ik zo'n beest, bestudeer hem even en laat ik deze via de voordeur vrij in de blije wereld. Lastig met dit projectiel. Hij vliegt al een half uur non-stop heel erg stressbrommend van muur naar muur en van raam naar raam. Hij is waar ik ben, maar toen ik naar buiten liep, omdat ik dacht dat hij me opzettelijk volgt, ging-ie niet mee. Dom.

 

Ik weet nu niet wat ik met hem moet. Ik heb al twintig minuten geprobeerd hem te vangen. Geen succes. Ik wil ook geen ranzige zwarte plek in mijn huis - wat onvermijdelijk gebeurt als ik hem of haar dood maak. Alle ramen staan open, de deur inmiddels ook. Ik hoop dat hij zo weggaat, buiten gaat brommen. Kan ik weer rustig zitten en leren.

Help, ik word oud (of woon in een wijk waar ik dit taaltje niet nodig heb om te overleven).

 

Ik ben verslaafd! Tot gisteravond had ik nooit van Zumba! gehoord, maar nu ik het eenmaal ken, kan ik niet meer stoppen.

 

Zeg dat ik op Mars gezeten heb, dat ik van de wereld was of dat ik hypes nooit bijhoud (allemaal trouwens niet waar ), maar ik belde gisteravond naar de sportschool en zei: WAT IS ZUMBA DAN? De jongen viel stil, vroeg of ik nooit naar Tell Sell keek (nee...) en zei toen: nou ja, uhm, een soort latin, salsa, merengue en alles door elkaar en je wordt er behoorlijk moe van. Kom maar op, dacht ik.

 

Dus vanavond stond ik daar. Voor iedereen de eerste keer en voor iedereen spannend. Zelfs een paar trainers voor total body en pilates stonden in de zaal om een lesje mee te doen. Ook benieuwd. En wat was het leuk! Dansen, swingen, been-arm coordinaties die logisch zijn, dingen die ik kan, de muziek hard en de danspassen gebaseerd op de latijns-amerikaanse bekende dansen. Great, ik ga heel vaak!

 

 

Het zal je overkomen. Je opent internetbankieren en je ziet meer dan 2000 keer de schuld van Amerika in het rood op je bankrekening. Meerdere Amerikanen hadden het maandag. Gelukkig was het een technisch foutje. Zou 'de crisis' ook zo ontstaan zijn, maar dat nog niemand 'the great mistake' is tegengekomen?

 

Tis allemaal geen gemakkelijke tijd daarbuiten... mensen worden ontslagen, de bolwerken die zekerheid gaven storten langzaam in en als je het nieuws luistert is het geloof ik volgende week allemaal nog erger. Dat doe is dus ook niet meer. Want hierbinnen in huis schijnt gewoon de zon. Ik voel me prima, ik schijn bij PRECIES dat bedrijf te werken met mensen die eigenlijk allemaal een positieve instelling hebben. Ik weet niet of dat het komt doordat 'iedereen toch wel cola blijft drinken', of dat het gewoon een toevallige samenloop is van goede strategie en goede tijd (en hard werken - laten we die niet vergeten...), mij maakt het niet uit.

 

In mijn bol en in mijn wereld schijnt de zon. Ik heb leuke bezigheden, goede vrienden, gezellige familie en de komende maanden alleen maar hele leuke dingen gepland in de agenda (plant wel eens iemand iets niet leuks?). Gelukkig bestaat er geen buienradar voor gemoedstoestanden, het is heerlijk zo...

Kijk, ik heb ook geen testament, maar tja, ik heb ook niet in mijn kast de rechten van bijvoorbeeld The Beatles en/of Neil Diamond liggen. Ik heb geen eigen pretpark of iets wat er op lijkt. Als je dat dan wel hebt, is het dan heel onlogisch dat er best veel mensen ervan uitgaan dat jij dat goed verzorgd hebt? Voor het geval je neerstort, omvalt of wegglijdt? Of dat je manager dat in ieder geval stiekem achter je rug geregeld heeft? Omdat jij maar vol blijft houden dat je eeuwig jong blijft...

 

Ik ben verontwaardigd.

Wie is er nu eigenlijk echt belangrijk? Is dat degene die zorgt dat we allemaal schoon drink- en douchewater hebben? Of is dat de directeur van het waterbedrijf? Of nog hoger, de hotemetoot die de waterschappen controleert? Is de vuilnisman waardevoller dan de loodgieter? Is het de directeur van Chiquita of degene die zorgt dat bananen bij ons komen?

 

De Mexicaanse griep roept dit soort vragen bij mij op. Want ja, er is genoeg Tamiflu, maar ergens wil ik dat nog niet geloven. Bedrijven kopen in voor hun belangrijkste werknemers, maar wie zijn dat dan in vredesnaam? De schakel draait niet meer als je er een hele groep tussenuit laat vallen en zo is het ook in de maatschappij. Eigenlijk zijn alleen de laatste en eerste schakel niet echt belangrijk. De uiteindes kan je missen, maar misschien wordt dat wat er tussenin zit ook wel weer van links en rechts opgevangen.

 

Waarschijnlijk is het overdreven, misschien aangepraat, maar ik vind het zo langzamerhand toch eng worden, die griep....