Ik koos vandaag de kortste rij bij het tankstation. Dat dacht ik tenminste. Voor mij stond een auto van een groot Duits merk. Een auto met een man ernaast, die zich duidelijk al verveelde en ongeduldig heen en weer stond te wippen. Het leek wel alsof hij bijna klaar was met tanken. Ik krijg dat namelijk ook, als de teller bijna de veertig raakt en ik weet dat er nog maar een paar liter bij kan, wil ik ineens zo snel mogelijk weg bij zo'n station.

 

Deze man bleef maar heen en weer gaan. En hij bleef maar tanken. Het hield niet op. Ik zag 30, 33. Bijna klaar? Toen zag ik 40, 42. Nou, kan niet lang meer duren. Een minuut later keek ik nog eens. Inmiddels bleken alle andere rijen sneller. 70, 71, 72. Mijn hemel, ik had het kunnen weten, die man heeft een mammoettank in zijn auto liggen! Bij 82, ja hoor, hij sloeg af. Ik in de startblokken (zijn bijrijder stond al bij de kassa te wachten), maar nee, meneer vond dat dit niet genoeg liters waren. Hij begon met het afvullen van zijn tank op de befaamde steeds-een-beetje-meer-manier. Afslaan, proberen, afslaan, proberen, afslaan, afslaan, afslaan. Beteuterd kijken. Klaar.

Nee! Hij pakte een 5liter jerrycan en begon die te vullen. Die was zo vol. Gelukkig maar ;)