IRRITAAANT! Er zijn weinig dingen zo hinderlijk als een vlieg die de weg kwijt is. Zeker als deze ook nog een centimeter doorsnee is en als een soort ongeleid, zwart, klein kanonskogeltje door de woonkamer vliegt. Hij is binnen gekomen, dus denk ik: 'Dan kom je er toch ook zelf wel weer uit?'. Waarschijnlijk niet.

 

Ik verbaas me altijd over de beestjes die ik binnen heb. Spinnen zijn eng, muggen moeten snel naar de muggenhemel, maar de rest wordt door mij niet zo snel verjaagd of gedood. Als het even kan, vang ik zo'n beest, bestudeer hem even en laat ik deze via de voordeur vrij in de blije wereld. Lastig met dit projectiel. Hij vliegt al een half uur non-stop heel erg stressbrommend van muur naar muur en van raam naar raam. Hij is waar ik ben, maar toen ik naar buiten liep, omdat ik dacht dat hij me opzettelijk volgt, ging-ie niet mee. Dom.

 

Ik weet nu niet wat ik met hem moet. Ik heb al twintig minuten geprobeerd hem te vangen. Geen succes. Ik wil ook geen ranzige zwarte plek in mijn huis - wat onvermijdelijk gebeurt als ik hem of haar dood maak. Alle ramen staan open, de deur inmiddels ook. Ik hoop dat hij zo weggaat, buiten gaat brommen. Kan ik weer rustig zitten en leren.

Dat er muizen in mijn huis zitten, dat ben ik allang gewend. Vaak zitten ze niet eens in mijn huis, maar zie ik er eens een rennen, die ik vervolgens nooit meer betrap. Ze eten niet hier, ze wonen niet in ons huis en ze laten zich zelden zien. Prima dus. Als ik geen last van ze heb, mogen ze doen wat ze willen.

 

Donderdagmorgen had ik er wel eentje op bezoek. En hoe. Hij zat 's morgens om half zeven op mijn kleed. Slaapdronken keek ik zo eens vanuit mijn 'eerste verdieping' de kamer rond naar mijn schone tapijtje en opgeruimde tafel en bank. Een heerlijk uitzicht, totdat ik een bolletje op het kleed zag zitten. Ik spring mijn bed uit, dan rent ie wel weg, dacht ik nog. Niet dus... Muis bleef gerust zitten.

 

Iets dichterbij zag ik dat muis best wel dik was. Eigenlijk gewoon Vet. Hij kon ook nog amper lopen, dus ik wilde niet echt dichtbij komen. Toch moest dat wel. Want tja, een muis midden in je huis laten zitten als hij bijna dood is en je gaat zelf vijf dagen weg, dat is ook niet alles. Plan de campagne moest wel gaan komen. Ik zag een schoenendoos, greep die beet en ving daar de muis in. Ineens kon ie nog wel een beetje rennen, dus dat was moeilijker dan ik dacht.

 

Eenmaal in de doos, heb ik m in een vuilniszak op de voorstoel van mijn auto gezet. En toen ik op weg was naar Hilversum, heb ik m in een afvalbak bij BP 'begraven'.  Tja, dan moet je maar niet midden in mijn kamer gaan zitten ;)

Ik ben geen fan van katten en poezen, dat weten de meesten inmiddels wel. Nu is het is het weer zomer en dat betekent dat de katten komen binnenvallen. Letterlijk, via mijn ramen donderen ze meer dan 2 meter naar beneden en rennen vervolgens als een dolle rondjes door de kamer. Vorig jaar was het al een aantal keer raak. Je schrikt wakker, je beseft dat er een klap was en als je dan kijkt, zie je ineens zo'n mormel rennen.

 

 

Vannacht was het weer voor het eerst in 2007 raak. Het seizoen is begonnen. Verschil: deze moet er moedwillig doorheen gekropen zijn, want mijn raam staat maar 10 cm open. Niet echt een valgat dus...

 

Na 5 minuten achter het beest aangerend te hebben (om 6 uur 's morgens, na welgeteld 3 uur slaap) was ik er klaar mee. Hij viel me aan. Ik heb hem hardhandig in zijn nekvel gepakt (zoals ik dat vroeger zachthandig bij mijn konijn deed, geen idee of dat goed is voor katten), hij kon niets meer en ik heb 'm er voor uitgegooid.

Ik heb tegenwoordig steeds vaker de schrik van mijn leven. Midden in de nacht, als ik thuiskom, het maakt niet uit. Maar ik schrik. Van katten. In mijn huis. Ongewenst bezoek dus, ze komen zomaar binnen vallen.

 

Letterlijk. De katten vallen 'met bosjes' naar beneden. Iedereen die mijn huisje kent, weet dat ik twee dakramen heb. Enorme gaten in het dak, die ook regelmatig openstaan. Zeker nu. Dertig graden wordt zeer aangenaam als de valwinden je 'huis' verkoelen en ook 's nachts staan ze dus open. En dan komen ze naar beneden vallen. Ze rennen gewoon naar binnen. Dom en het geeft me toch een klap. Ik vind katten vreselijk stom. Ik kan niet erg goed tegen hun haren. Zeker niet als ze een tijdje door mijn huis banjeren.

 

Kennelijk is het zo normaal om over mijn dak te rennen, spelen en springen dat een open raam niet opvalt. En dan val je dus zo, hoppekee, door het gat naar beneden. Het is binnen natuurlijk net zo donker als buiten, als ik slaap of ik laat thuis kom, dus tja, waarom zou je oppassen? Zeker als er een gordijn voor zit, dan val je daar toch ook gewoon even doorheen?

 

Zo heb ik al twee keer een kat midden in de nacht naar beneden zien zeilen. Eentje kon ik niet eens vinden. Na de klap was ie zo snel weg (gek hoor, hij viel zo hard, hij had op z'n minst een hersenschudding moeten hebben) dat ie zoek was voordat ik m'n bed uit was. Het beest is om 5 uur 's middags uit zijn hol gekropen en via het dakterras weer naar buiten gerend. De ander stond zo buiten omdat de voordeur ook nog open stond. Een derde heeft rustig op mijn thuiskomst zitten wachten. Onder m'n tafel, harstikke zwart en met groene oogjes. Ik zag het geval al voordat ik het licht aan had gedaan. Verstijfd van angst liet ie zich gemakkelijk oppakken en buiten zetten. Gelukkig...

 

Toch maar de ramen wat minder open, zodat ze hun hoofd stoten, voordat ze kunnen vallen. En misschien de gordijnen openlaten? Kunnen ze die in ieder geval niet meer slopen. Kijken of er nog eentje rondloopt die nog dommer is.

Ik denk dat ie weg is... Of dood, misschien liever gezegd. Nu ik het zo opschrijf komen er meteen weer twijfels opzetten. Misschien had ie gewoon niet zoveel honger dit weekend. Of had ie door dat hij ziek werd van die heerlijke korreltjes die ik hem maar al te graag voerde voor zijn holletje. Of dat ie ook een weekendje weg was. Maar misschien is ie ook wel gewoon dood.

 

Zou het?

 

De muis speelt spelletjes. Hij is er wel, hij is er niet. Ik neem aan dat zo'n beest ook een soort van biologische klok heeft. Hij eet zich in ieder geval vol als ik slaap of achter de computer zit. Zo ook nu...

 

Ik heb inmiddels het doosje met muizengif maar ergens neergezet waar hij in ieder geval rustig kan eten, zonder dat ik hem zie. Want, ik word moe van zo'n rondrennende muis (ook al wil ik wel heel graag weten hoe vaak, wanneer en hoeveel het beestje eet).

 

Maar weg is hij nog steeds niet. Hij maakt me onrustig. Wat als hij 's nachts mijn bed inkruipt (kunnen muizen klimmen? - ik ben nog van de generatie 'hoogslaper'), wat als ik 's nachts naar de wc moet en het licht gaat aan en hij zit daar voor mijn neus. Is er al een pak of zak etenswaar dat hij aangevreten heeft (nog steeds niet) en waarom zit hij bij mij en niet bij de buren?

 

Nou ja, muis houdt me bezig... ik ga een weekendje mijn huis uit, hij zal wel spreekwoordelijk op tafel dansen.

 

Mijn geduld raakt op...

Een ongewenst huisdier, wel te verstaan.

 

Ik zit op de wc (ja dat kan bij mij makkelijk met de deur open) en staar een beetje de badkamer in. Ineens, daar ergens in de hoek bij mijn wasmachine zie ik een zwart streepje bewegen. Ik knipper een keer, denk na, denk nog eens en bedenk mezelf of ik dan zo weinig geslapen heb in de afgelopen dagen dat ik mezelf dingen zou kunnen gaan verbeelden. Ik kijk nog een keer...

 

NIETS!

 

Dus ik denk bijna dat ik gek ben geworden. Het is dan ook half een 's nachts, was net klaar met chatten met Fun en had vierkante oogjes. En bovenal: ik ben moe.

 

DAAR IS HET WEER!

 

Nu weet ik het zeker: het is een muis. De denkstappen die daaraan voorafgingen, waren zo ongeveer als volgt: het rent (conclusie: het heeft pootjes), het maakt een trippelgeluid (ok, het is dus een rennend dier dat trippelt). Het is bang voor mij (anders verstopt het zich niet eerst onder de wasmachine, dan achter mijn wasmand om als ik dan doodstil zit - muisstil zou beter zijn in dit verhaaltje - weer terug te rennen naar zijn huis).

 

Nu ben ik niet bang voor muizen. Dit is mij al afgeleerd door dezelfde Fun in de tijd dat we nog als collega's in een leeg Hoog Catherijne samen geld moesten tellen (zoef zoef zoef), maar muizen in mijn huis vind ik VIES! Wie niet?

 

Nou: daarop is het antwoord als volgt.

 

Vanmorgen vroeg. Voor ik naar mijn werk moest, loopt mijn 'huisgenootje' (ik heb geen 'huisgenoten', maar daar waar ik woon is het erg ingewikkeld ingedeeld) door de gang. Een kort gesprek is het gevolg:

 

- 'We hebben muizen'.

- 'Ja, en ik doe er wat aan!'

- 'Dat heeft echt geen zin'

- 'Wat dan? Naar ze blijven kijken, ik vind het echt niet normaal dat er een muis door mijn huis rent.'

 

Okay, dus: ik doe wat aan muizen, maar ze zitten bij hun, met veel meer. Dus ik blijf muizevallen zetten en ze opruimen... Ben in de enige die 'loslopende huisdieren' niet leuk vind?

 

 

 

De muis is m gesmeerd.

 

Tenminste, ik heb hem (of haar) niet meer gezien, niet gehoord, en zeker niet gevangen. Ook prima als hij/zij uit zichzelf verdwijnt natuurlijk, maar ik heb nog zo'n ideetje dat ik voor de gek wordt gehouden. Dat HIJ alleen maar op vrouwenjacht is. Of dat ZIJ net een nest kleine mormels aan het verzorgen is, die over een week allemaal bij mij komen eten ofzo.

 

Ik zal zien... misschien steekt van de week weer het koppie om een hoekje. Maar dan staat de muizevanger klaar :)

 

De muis is er nog. Hij sneak-te langs mijn deur, ik zag m. Ik erop afrennen (ja natuurlijk vang je m zo) en toen meteen de korrels uit mijn tas gepakt, neergezet en nog gezocht of ik m nog kon vinden. Sure.... Als de man/dame mij dan nu rustig wil laten leren, zou ik dat zeer op prijs stellen. Filosofische termen als incommensurability enzo zijn al moeilijk genoeg zonder afgeled te worden door een Mickey